از روزهایی که جونِ بینفس میدوئم و میدوئم و وقت کم میارم، حتی واسه خوردن دولقمه صبحونه، در حالیکه میدونم دلم عجیب برای این صبحونه های هول و بیتوجه، بدون ذرهای ذهنآگاهی! تنگ میشه. یعنی با تموم شدم اسفند امسال میتونم سالِ آخرِ این قرن* رو که شرو

یه آشپزخونه بی شیلهپیله هم کشف کردم نزدیک خونه، یه طوری ساده که آدم گمون کنه متروکهس! اصلاً بار اول که دیدمش گفتم کی از این غذا میگیره!، خودمم که چند ماه پیش اول باری ازش استانبولی خریدم باورم نمیشد که اینکارو کردم؛ ولی باید بچشی که بدونی چی میگم

بدرقه کردن و بدرقه شدن باید ممنوع باشه، نباید عزیزات تا آخرین لحظه پشت اون شیشه منتظر بمونن و نگاهت کنن، نباید از پشت شیشه ها همو ببینیم، نباید برای هم از دور دست تکون بدیم، نباید دور شدنت رو ببینن، نباید دور شدن رو ببینی، نباید کندن و رفتنت رو ببینن

اینجاها داشتم فکر میکردم حجم بی سر و پایی من کجا و میهمان این سرا شدن کجا! سفره زود جمع شد! ما مسکینتر از آن بودیم که این سفرهنشینی سیرمان کند!؛ گرنه که خاندان شما به این سفره داری ها و این مسکین نوازی ها شُهرت بسیار دارد. آفتابی تو و من ذره مسکین ضعیف تو کجا و من سرگشته کجا مینگرم برچسبها: عقیله بن...

یحتمل وقتی که از تمام پلها و جادهها و پیچهای سخت که بگذری؛ عاقبت منظره قشنگ تری منتظرست؛ البته که انشاالله :) حواست باشد به جاهای قشنگ مسیر که رسیدی خوابت نبرد! برچسبها: دمشق

چه قاب هایی رو میبینیم! چه قاب های رو بوک مارک می کنیم تا بیشتر ببینیم! چه حسرت ها و لبخندها و حسادت هایی با هم جمع میشه تا دست زیر چونه به قاب های عجیب و غریب دنیای اطراف مون نگاه کنیم ؛ با هر آب دهن

ولی یادِ اسفندِ نودو دو افتادم! میون بدو بدو و خریدای قبل از سال و شلوغیِ میدون شهرداری!رشت و روسری رنگ سرخ آبی!! که به مانتوم بخوره و پیداش نکرده بودم و آخرشم یه زشت ش رو خریدم ، قشنگ سه ساعت مونده

درد امان نمی دهد؛ مث ماهی که دهانش در قلابِ گرفته و کشیده می شود؛ مث دسته ای گنجشک که زیر دام توری گیر افتاده باشند، مث نفس نفس زدن لاک پشت زیرِ آفتاب داغ؛ یا مث عطشِ کرم خاکی که خاک را گم کرده. خاطرات مرا می بلعد و پس نمی دهد، پس نمی دهد ، پس نمی دهد.من پشیمان نیستم.

صدای اذان صبح بلند شده؛ از مسجدی که همین بغل دستمه و فک میکردم چپ و راست میرم نماز رو داغ داغ اونجا میخونم و کلاً تو این مدت فقط یه بار مجال شد برم! و همین. خونه تاریکه با اندک نور ریسه ها؛ صدای چک چک

از این حالِ قشنگی که قندِ جهان رو تو دلم آب کرد، از اون شبِ خیلی قشنگتر سه سال گذشت و بخاطر این یکی شدن تون و بخاطر این سه سال قشنگ شاکرِ مدامم به درگاهش که بی منت بخشیده و می بخشه ، عزیزترین های م

میوه و سبزیجات که نمیخورم مدام دلم کبابِ روده ها و معده س، همه ش حس می کنم با بغض دارن به افق نگاه می کنن به امیدِ اندک فیبری که این تنبوشه ی گلوله ی من بره پایین و اونجا رو مُنَوَر کنه! و هر وقت این

چه می کنه این بازیکن :)) اولاً که شایسته ی جایزه ی یه روزِ فعال و با خروجیِ مطلوب بودم ، چون به عبارتی هدر نبودم! ؛ دوماً نخود هر جا باشه از هر نوع که باشه زندگیه زندگی سبز و زرد هم نداره :)) در آخر هم به قول جولیا بُناپْتی! بریم بزنیم تو گوشش.

شاید این تنها یتیمی عالم است که یک روز به پایان می رسد و پدر می آید ، لبخند میهمان مان می کند و دست نوازش بر سرمان می کشد. و حالا درست است که خیلی اذیت می کنم! ولی تبریک هم نگویم! این که نمی شود ._.

اولین فیلمی که کار کردم داستان یک بچه ای بود که از یه سگ می ترسید و باید می رفت به خونه ش با نون ، نونی که خریده بود ، فیلم خیلی خیلی دشواری بود، «بلد نبودم فیلم سازی واقعاً» ولی به عنوان یک فیلمی که

باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی! :( مزین به بربری :))

دارم فکر می کنم به مسیرِ نقضِ این روزها؛ به بزرگ شدن ها در هر روز؛ به این مسیرِ عجیبِ زندگی ، به داشتن و نداشتن ، به حروفی که لبریز از معنی ست؛ به اینکه از سی رد شده و نشده چقدر معنا و مفهوم از در و د

آقا آقا آقا!!!! از فکر کردن به ماجراهای پیش روم و از استوری تلینگی که دارم خودم واسه خودم تدوین می کنم ، دارم از شدت هیجان ، از ناحیه ی مغز! به دو نیمه بدل میشم!!! و این داغونهداغون!!! قطارم دوباره د

باید به قدرت کلمات ایمان پیدا می کردم و باید به حس م احترام میذاشتم و باید بهانه ی تمام شدن چند کتابِ نیمه کاره رو کنار میزدم و میفهمیدم الانی که دیر شده ، یعنی همون دیروز باید خوندن روشروع می کردم؛

منو ببخش اگه بهمن تموم شد و این همه وقت نیومدم پیش ت ؛ تو خودت بهتر میدونی هر روز تو سرم صدای ماشین نویسی می اومد؛ خودت می دونی که چقدر با منی و در کنارمی ، میدونی که من تموم دنیا رو هم بگردم نوشتن و

مجبوری؛ و انسان بودن با جبرهای مدام گره خورده، مجبوری رد کنی و بگذری ، مجبوری ببینی و بگذری ، مجبوری نبینی و بگذری ، مجبوری درد بکشی و سکوت کنی ، مجبوری برای رسیدن بجنگی و ناکام شوی ، مجبوری در اوج رس